سِرّ ني در نينوا می ‌ماند اگر زينب نبود

 كربلا در كربلا می ‌ماند اگر زينب نبود

چهره سرخ حقيقت بعد از آن توفان رنگ

   پشت ابري از ريا می ماند اگر زينب نبود

چشمه ی فرياد مظلوميّتِ لب تشنگان

   در كوير تفته جا می ‌ماند اگر زينب نبود

زخمه^ء زخمی ‌ترين فرياد در چنگ سكوت

 از طراز نغمه وا می ‌ماند اگر زينب نبود

در طلوع داغ اصغر، استخوان اشك سرخ

 در گلوی چشمها می ‌ماند اگر زينب نبود

ذوالجناح دادخواهی بی ‌سوار و بی ‌لگام

 در بيابان ها رها می ‌ماند اگر زينب نبود

در عبور از بستر تاريخ، سيل انقلاب

 پشت كوه فتنه جا می ‌ماند اگر زينب نبود

عباس تو بی وفا نبودی چنین چه شد؟

پر کرد مشک و پس کفی از آب برگرفت

می خواست تا بنوشد از آن آب خوشگوار

آمد به یادش از جگر تشنه حسین

چون اشک خویش ریخت زکف,آب و شد سوار

برخود خطاب کرد که ای نفس اندکی

آهسته تر که مانده حسین تشنه در قفا

عباس! بی وفا تو نبودی چنین چه شد؟

نوشی تو آب و مانده حسینت درانتظار

شد با لبان تشنه از آب روان برون

دل پرز جوش و مشک به دوش,آن بزر گوار

کردند جمله,حمله برآن شبل مرتضی

یک شیر در میانه و گرگان بی شمار

یک تن کسی ندیده و چندین هزار تیر

یک گل کسی نچیده و چندین هزار خار

آمد به یادش از لب خشک برادرش

شد غیر ت فر ات ,دو چشم به خون ترش

گفتا نخورده آب گلستان حیدری

داری تو میل آب ,کجا شد برادری

تشنه است آنکه نو گل باغ فتوت است

لب تر مکن ز آب که دور از مروت است

توآب می خوری او تشنه لب صفای تو کو ؟

وصیت پدر مهربان وفای تو کو؟

نوشی تو آبوتشنه شه دین ر ضا مباش

خوش نوکری ولیک چنین بی وفا نباش

گر دوستی ,به خاک ره دوست خاک شو

آبی بزن برآتش او یا هلاک شو