شب شد
خورشید رفت
آفتابگردان عاشق به دنبال آفتاب آسمان را جستجو کرد
ناگهان ستاره ای چشمک زد
آفتابگردان سرش را به زیر افکند
آری
گلها خیانت نمی کنند.

شاید داستان زیر را هیچ وقت فراموش نکنید

صدايت را شنيدم
نغمه هايت را شنيدم
سوز آوازت ، نيازت ، رمز و رازت

غزل گفتم ، نوشتم ، مست خواندم
نبودي ..... من نماندم

آمدي
خندان شدم ، گريان شدم ، از ترس شايد ديدنت پنهان شدم

فرو رفتم در آغوشي که احساسش نياز دست هاي مست باران بود
نالان بود ، رقصان بود

همه آرامشم چشمان او بود
ولي رفت از کنارم
نپرسيدم کجا ، کي ، با که يا تنها ؟

گفتم
مي روي؟
برگرد
تنهايم
نگاهم کرد
گفتم عاشقم
او رفت

جاده عشق

در سرزمین عشق قافله سالار عشقم وهرجا که روم آن را به دنبال خودم می کشم

تا انتهای جاده عشق پیش خواهم رفت وبه آ ن خواهم اندیشید . اندیشه ام رویت

رویش ،وانتهای آن، رسیدن به وصالش می باشد.

پس ای انتهای اندیشه ام وای عشق گریزانم تا کجا بیایم وکجا ترا بیابم ، تو تنها

معشوق من را به من نشان بده گرچه با رها با آن در رؤیاهایم روبرو شده ام

ولی.......

میدانم که زندگی همه اش رویا نیست. زندگی یک واقعیت است و انسان نیاز دارد

رویاهای خود را در واقعیت زندگی متجلی سازد.

ولی تا ای عشق مرا به معشوقم نرسانی عاشق خواهم ماند.

سِرّ ني در نينوا می ‌ماند اگر زينب نبود

 كربلا در كربلا می ‌ماند اگر زينب نبود

چهره سرخ حقيقت بعد از آن توفان رنگ

   پشت ابري از ريا می ماند اگر زينب نبود

چشمه ی فرياد مظلوميّتِ لب تشنگان

   در كوير تفته جا می ‌ماند اگر زينب نبود

زخمه^ء زخمی ‌ترين فرياد در چنگ سكوت

 از طراز نغمه وا می ‌ماند اگر زينب نبود

در طلوع داغ اصغر، استخوان اشك سرخ

 در گلوی چشمها می ‌ماند اگر زينب نبود

ذوالجناح دادخواهی بی ‌سوار و بی ‌لگام

 در بيابان ها رها می ‌ماند اگر زينب نبود

در عبور از بستر تاريخ، سيل انقلاب

 پشت كوه فتنه جا می ‌ماند اگر زينب نبود

تقدیم به عشق ناتمامم   ابالفضل

زيباست كمى روضه عباس بخوانيم

سخت است ز پرپر شدن ياس بخوانيم

 

در ميكده كام عطش آشام كه ديده؟

ميخانه بى ساقى و بى جام كه ديده؟

 

از دست كريمى ز بلندى كرامت

بر پاى كريم اين همه اكرام كه ديده؟

 

بر روى زمين گرد علمدار رشيدى

مشك و علم و بيرق گمنام كه ديده؟

 

در گرد طواف حرم خون خدايى

بر جسم شفق لاله احرام كه ديده؟

 

از بعد رجز خوانى خونين حماسه

بالين سر يار، دل آرام كه ديده؟

 

دو ديده و يك قلب به يك تير ندوزند

اين شكل معمايى اهرام كه ديده؟

 

تا قامت اللهى آن ماه دو تا شد

اى واى، ستون كمر شاه دو تا شد

عباس تو بی وفا نبودی چنین چه شد؟

پر کرد مشک و پس کفی از آب برگرفت

می خواست تا بنوشد از آن آب خوشگوار

آمد به یادش از جگر تشنه حسین

چون اشک خویش ریخت زکف,آب و شد سوار

برخود خطاب کرد که ای نفس اندکی

آهسته تر که مانده حسین تشنه در قفا

عباس! بی وفا تو نبودی چنین چه شد؟

نوشی تو آب و مانده حسینت درانتظار

شد با لبان تشنه از آب روان برون

دل پرز جوش و مشک به دوش,آن بزر گوار

کردند جمله,حمله برآن شبل مرتضی

یک شیر در میانه و گرگان بی شمار

یک تن کسی ندیده و چندین هزار تیر

یک گل کسی نچیده و چندین هزار خار

آمد به یادش از لب خشک برادرش

شد غیر ت فر ات ,دو چشم به خون ترش

گفتا نخورده آب گلستان حیدری

داری تو میل آب ,کجا شد برادری

تشنه است آنکه نو گل باغ فتوت است

لب تر مکن ز آب که دور از مروت است

توآب می خوری او تشنه لب صفای تو کو ؟

وصیت پدر مهربان وفای تو کو؟

نوشی تو آبوتشنه شه دین ر ضا مباش

خوش نوکری ولیک چنین بی وفا نباش

گر دوستی ,به خاک ره دوست خاک شو

آبی بزن برآتش او یا هلاک شو